رنگارنگ

مردم به خدا از غم هجران و جدایی ،
          
                                          ای دلبر دور از نظرم پس تو کجایی ؟
 
پیوسته دلم پر به هوای تو زند ،
 
                           
                                           جان در تن من نفس برای تو زند ،
 
 
گر بر سر خاک من گیاهی روید ،
 
 
                                            از هر برگی بوی وفای تو زند
 
 
 
تو بشو یاس قشنگ لحظه های بیقرارم،
 
 
من میشم زلال بارون تا کنار تو ببارم
 
 
 
 

به جنونم می کشانی وقتی که در تکرار کوتاه یک دیدار،

به رفتن می اندیشی

 

 

اگه آفتاب میسوزونه ، بیخیال ، آخه تو سایه بونی

اگه آدما وفا ندارن ، بیخیال ، آخه تو مهربونی

اگه من برات میمیرم ، بیخیال ، آخه تو لایق تر از اونی که میدونی . . .

 

 

حالا که رفته ای

این روزها دلتنگم

دلتنگم که رفته اند

آن روزها

 

 

ناز کمتر کن که من اهل تمنا نیستم /

 

 زنده با عشقم ، اسیر سود و سودا نیستم

 

عاشق دیوانه ای بودم که بر دریا زدم /

 

 رهرو گمگشته ای هستم که بینا نیستم . . .

 

 

عجب موجود سخت جانی ست دل !

هزار بار تنگ میشود،میشکند،میسوزد،میمیرد و باز هم برایت میتپد!

 

دیروز اومده بود دیدنم ،

 

 با یه شاخه گل سرخ و همون لبخندی که همیشه آرزوش رو داشتم

 

گریه کرد و گفت دلش برام تنگ شده ، ولی من فقط نگاش کردم ،

 

وقتی رفت سنگ قبرم از اشکاش خیس شده بود . . .

 

 

نوشته شده در جمعه ششم خرداد 1390ساعت 11:43 توسط hadi3soot| |



قالب جدید وبلاگ پیچك دات نت